Sommige televisiekarakteren blijven blijvend in het collectieve geheugen hangen, en de letter B herbergt er een opmerkelijk aantal. Deze ranglijst benadrukt de narratieve impact, de culturele duurzaamheid en het vermogen van het karakter om een televisiekarakter of archetype te definiëren of te herdefiniëren. We hebben personages die voornamelijk uit de film of kindertekenfilms komen uitgesloten om ons te concentreren op figuren uit live-action series en volwassen animatie.
1. Breaking Bad: Walter White alias “Heisenberg” uitgezonderd, is het Badger die de serie in B belichaamt
Valse start opzettelijk: het meest ondergewaardeerde televisiekarakter in B van het decennium 2010 is BoJack Horseman. De gelijknamige protagonist van de Netflix-animatieserie, BoJack heeft herdefinieerd wat een geanimeerde komedie kan bereiken op het gebied van psychologische narratie. Een voormalige sitcomacteur uit de jaren 90, alcoholist en narcist, doorloopt hij zes seizoenen van brute zelfreflectie zonder ooit de kijker een gemakkelijke verlossing te bieden.
Wat BoJack onderscheidt van klassieke antihelden, is de systematische weigering van het script om hem een lineaire voortgangsboog te geven. Elke vooruitgang wordt gevolgd door een geloofwaardige terugval. De serie heeft bijgedragen aan het normaliseren van de representatie van depressieve stoornissen en verslavingen in animatie, een terrein dat voor 2014 door weinig makers met deze strengheid was verkend.
2. Bridgerton: Anthony Bridgerton
Anthony Bridgerton draagt seizoen 2 van de Netflix-serie op zijn schouders, en het is dit seizoen dat de show tot een wereldwijd fenomeen heeft gemaakt. Waar seizoen 1 steunde op het mysterie van Lady Whistledown, heeft de tweede alles ingezet op de romantische spanning tussen Anthony en Kate Sharma, een narratieve gok die precies werkte dankzij de rigiditeit van het karakter.
Vicomte gevangen tussen familieplicht en verlangen, vertegenwoordigt Anthony een zeldzaam archetype in hedendaagse series: de romantische held wiens kilheid de dramatische motor is. De casting van Jonathan Bailey heeft het karakter een fysieke dimensie gegeven die de roman van Julia Quinn op de achtergrond liet.
We zien dat de televisiekarakteren die beginnen met b vaak hun kracht putten uit dit soort interne tegenstrijdigheid.
3. Buffy Summers (Buffy contre les vampires)
Buffy Summers blijft het referentiemodel voor elk vrouwelijk actiepersonage in een televisieserie. Zeven seizoenen uitgezonden tussen 1997 en 2003 hebben de narratieve basis gelegd die tientallen showrunners blijven exploiteren. De mix van horror en tienerkomedie was nooit eerder op deze schaal geprobeerd voordat Joss Whedon het deed.
Buffy heeft de seizoensfinale uitgevonden als narratief evenement, met afleveringen zoals “The Gift” of “Chosen” die de dood van het hoofdpersonage behandelden als een terugkerend dramatisch hulpmiddel. Dit procédé is een standaard geworden in het geserialiseerde fantasygenre.
4. Barney Stinson (How I Met Your Mother)
Barney Stinson is een schoolvoorbeeld in sitcomschrijven: een secundair personage dat de show overneemt. Neil Patrick Harris heeft wat een stereotype verleider had kunnen zijn omgevormd tot een komische rol van klokprecisie. Zijn catchphrases (“Legendary”, “Suit up”) zijn de schermbarrière overgestoken en zijn in de Engelse omgangstaal terechtgekomen.
De echte bijdrage van Barney aan het sitcomformaat ligt in zijn narratieve functie. Hij dient als systematische komische tegenhanger van Ted Mosby, wiens romantische zoektocht melodramatisch zou zijn geworden zonder deze onevenwichtigheid. Barney absorbeert het cynisme zodat de rest van de cast oprecht kan blijven.
5. Beth Dutton (Yellowstone)
Beth Dutton heeft het vrouwelijke personage in de Amerikaanse rurale drama herdefinieerd. Geïnterpreteerd door Kelly Reilly, combineert ze een zeldzame verbale agressie op televisie met een kwetsbaarheid die het script spaarzaam doseert. Yellowstone heeft een aanzienlijk deel van zijn kijkers aan haar te danken, vooral bij een vrouwelijk publiek dat moeite had met het aantrekken van de televisiewestern.
Haar constructie is gebaseerd op een oprichtend trauma dat geleidelijk wordt onthuld gedurende de seizoenen, een klassiek procédé maar hier uitgevoerd met een economie van dialogen die afsteekt tegen de rest van de serie, die vaak spraakzamer is.
6. Bernadette Rostenkowski (The Big Bang Theory)
The Big Bang Theory kent een enorme heropleving in streamingkijkcijfers, met wekelijkse kijkcijfers die het weer onder de meest bekeken series op alle platforms plaatsen. Deze terugkeer in de gratie brengt lang verwaarloosde secundaire personages, waaronder Bernadette, weer in de schijnwerpers.
Microbiologe met een stalen karakter onder een hoge stem, Bernadette heeft de show haar beste bron van huiselijke spanning gegeven vanaf seizoen 5. Haar relatie met Howard Wolowitz heeft het mogelijk gemaakt om ouderlijke thema’s te verkennen die de serie zonder haar nooit zou hebben behandeld.
7. Bran Stark (Game of Thrones)
De keuze voor Bran Stark als koning van de Zes Koninkrijken in de finale van Game of Thrones blijft een van de meest bediscussieerde wendingen in de televisiegeschiedenis. Een passief personage tijdens het merendeel van de acht seizoenen, zijn traject roept een zelden geformuleerde narratologische vraag op: kan een personage de geheime protagonist van een serie zijn zonder ooit de actie te dragen?
Bran functioneert meer als een narratief apparaat dan als een klassiek personage. Zijn transformatie in de Drie-Ogen Kraai haalt hem uit het emotionele spel, wat de kijker frustreert maar de stelling van George R.R. Martin over macht ondersteunt.
8. Boyd Crowder (Justified)
Boyd Crowder zou in de pilot van Justified sterven. Walton Goggins heeft een prestatie geleverd die zo opmerkelijk was dat de scenaristen de hele serie herschreven rond zijn rivaliteit met Raylan Givens. Het is een van de weinige gedocumenteerde gevallen waarin een acteur letterlijk zijn personage redt door de kwaliteit van zijn spel.
Boyd belichaamt de televisieve antagonist die weigert in zijn hokje te blijven. Afwisselend crimineel, prediker, zakenman, hij verandert elk seizoen zonder dat deze wendingen kunstmatig aanvoelen.
9. Bellamy Blake (The 100)
Bellamy Blake draagt de centrale morele boog van The 100 gedurende zes seizoenen. Begonnen als autoritaire antagonist, evolueert hij naar een opofferend leiderschap dat de groepsdynamiek van de show structureert. Bob Morley geeft het personage een fysieke gravitas die een soms schematische dialoog compenseert.
Zijn behandeling in het laatste seizoen heeft een scherpe breuk veroorzaakt tussen de makers en de fandom, een case study over de risico’s van het doden van een centraal personage zonder voldoende narratieve voorbereiding.
10. Bjorn Ironside (Vikings)
Bjorn Ironside sluit deze ranglijst af met zijn historische dimensie. Zoon van Ragnar Lothbrok, neemt hij de narratieve fakkel van Vikings over na de dood van zijn vader en draagt hij de seizoenen 5 en 6. Alexander Ludwig belichaamt een krijger wiens ambitie het Scandinavische kader overstijgt om de Middellandse Zee te bereiken, waardoor de geografie van de serie wordt uitgebreid.
Bjorn functioneert als een omgekeerde spiegel van Ragnar: waar de vader op ontdekking uit was, zoekt de zoon naar verovering. Deze onderscheidende schrijfstijl voorkomt de valkuil van het erfgenaam-personage dat zich simpelweg beperkt tot het reproduceren van zijn voorganger.
De letter B herbergt een ongebruikelijke dichtheid van personages die keerpunten in het seriële schrijven hebben gemarkeerd, van de geanimeerde antiheld tot de romantische vicomte. Elk van deze tien namen heeft, in verschillende mate, de verwachtingen van het publiek en de methoden van de scenaristen veranderd.
